Кажуць,мова мая аджывае
Век свой ціхі:ёй знікнуць пара.
Для мяне яна вечна жывая,
Як раса,як сляза,як зара.
Гэта ластавак шчабятанне,
Звон світальных палескіх крыніц,
Сінь чабору, і барвы зарніц,
І буслінае клекатанне.
Калі ж хто загадае :"Не трэба!" -
Адрачэцца ад мовы народ,-
Папрашу я і сонца,і неба:
Мне не трэба ні славы,ні хлеба,
Асудзіце на безліч нягод.
Толькі месяцаў назвы пакіньце,
Назвы родныя роднай зямлі,
Пра якія з маленства ў блакіце
Бор шуміць і пяюць жураўлі:
__________________
Меня...такой...РїСЂРёСЂРѕРґР°.. создала... Р’ Душе Рё Сердце - киловатты света... Р? РјРЅРµ... РЅРµ жаль.. душевного тепла.. Чтоб обогреть.. замерзшую планету...
|